На 24 март 1999 година, во 19:45 часот, силите на НАТО започнаа воздушни напади врз Сојузна Република Југославија (СРЈ), составена од Србија и Црна Гора. Операцијата следеше по неуспешните преговори во Рамбује и Париз, каде што не беше постигнат договор за статусот на Косово и Метохија. Одлуката за интервенција, донесена од генералниот секретар Хавиер Солана, беше спроведена без мандат од Советот за безбедност на Обединетите нации, што предизвика сериозни дебати за легитимноста на меѓународната интервенција. Воената кампања траеше 78 дена, завршувајќи на 10 јуни 1999 година со потпишувањето на Воено-техничкиот договор во Куманово, по што започна повлекувањето на југословенските сили од Косово.
Хуманитарни последици и човечки жртви
Цената на 78-дневната кампања беше висока, со илјадници изгубени животи и трајни последици за цивилното население. Според податоците на Министерството за одбрана на Србија:
Загинаа околу 2.500 цивили, меѓу кои 89 деца.
Настрадаа 1.031 припадник на армијата и полицијата.
Ранети беа над 6.000 цивили и 5.173 војници.
Употребата на касетни бомби и муниција со осиромашен ураниум доведе до долгорочни здравствени проблеми, вклучително и пораст на онколошки заболувања.
Симбол на ова страдање стана тригодишната Милица Ракиќ, чија смрт во Батајница остана врежана во колективната меморија како потсетник за ранливоста на децата во конфликтите.
Уништување на инфраструктурата и економска штета
Воздушните напади опфатија речиси секој град во Србија, таргетирајќи ја виталната инфраструктура. Материјалната штета се проценува на десетици милијарди долари, при што беа уништени или оштетени:
25.000 станбени згради и 44 мостови.
19 болници, 20 здравствени центри и 69 училишта.
14 аеродроми, вклучувајќи го и аеродромот во Батајница.
Зградата на Радио Телевизија Србија и кинеската амбасада во Белград, каде загинаа тројца новинари.
Овие напади го онеспособија електроенергетскиот систем преку употреба на графитни бомби, оставајќи го населението во тешки услови.
